Speech van Rob Anders tijdens het forum “China naderbij bekeken”

Rob Anders is lid van het Canadese Parlement sinds 1997. Zijn tijd in het Parlement wordt gekenmerkt door zijn volhardende verdediging van de mensenrechten. Zijn officiële biografie vermeldt dat hij aan vele protesten heeft deelgenomen en ook heeft gesteund tegen de bezetting van Tibet door de Chinese regering, tegen de brutale repressie van Falun Gong en tegen de militaire intimidatie van Taiwan.

Rob Anders is lid van het Canadese Parlement sinds 1997.

Deze toespraak werd gegeven op het forum "China naderbij bekeken: de Negen Commentaren ontlokken massale terugtrekkingen uit de CCP," gehouden op vrijdag 22 juli in de Nationale Persclub te  Washington D.C.. 

Rob Anders: Ik zou graag een beetje willen praten, ik weet dat Congreslid Tancredo het had over het naderbij bekijken van China, net als hem moet ik toegeven dat velen onder u een groter inzicht hebben dan het mijne. Maar dit kan ik wel meegeven: Ik heb een beetje geschiedenis gelezen als voorbereiding op de debatten die Canada hield aangaande de veranderingen in de definitie van het huwelijk, en ik zou enkele dingen willen relateren aan wat ik daarvan zie. Ik denk dat de maatschappij iets moet hebben dat haar ziel voedt. Het moet iets hebben dat het edelmoedig maakt, en een doel geeft aan het leven van mensen. Iets dat de waarheid aanspreekt, dat de waarheid verklaart en iets dat eeuwig is.  Weet u, wij spreken over het algemeen van godsdienst, spiritualiteit, moraal, rationaliteit, een geloofssysteem. Ik denk dat deze zaken voor om het even welke maatschappij zeer belangrijk zijn.

En ik voel dat het Communisme precies dát vernietigt in de maatschappij, niet alleen in China maar overal ter wereld. En kijk wat er is gebeurd in de loop van de laatste 56 jaar in China op die manier, en dan ziet u een vernietiging van de ziel, een vernietiging van een morele ondersteuning en een kompas voor de maatschappij. Je kijkt vandaag naar China en ik denk dat weinigen eigenlijk werkelijk in de originele principes geloven die door Mao werden opgesteld. In de ideeën van gelijkheid, in om het even wat de daadwerkelijke communistische idealen zouden moeten zijn. Ik bedoel nu dat het gaat over rijk worden, dat het gaat over het misbruiken  van macht, dat het gaat over positie, dat het gaat over de betrekking, dat het gaat over het behoud van de status-quo; het heeft geen van de originele intenties. Dus in zekere zin werd om het even welk geloofssysteem daar verdrongen.

En ik zou debatteren dat China op vele vlakken eigenlijk een overgang heeft gemaakt van een communistisch land naar een fascistisch land. Het heeft een onhandige motor genomen die het communisme is en heeft het vervangen met al de staatscontrole, elk autoritair handelen, alle onderdrukking, alle geweld en al het andere. Weet u, het heeft in sommige opzichten de originele betekenis van haar doel verloren.

Nu wil ik graag over enkele contrasten spreken: u kent een overheid die legitiem is tegenover een overheid die corrupt is. En wij zien dat het vandaag in China geen legitieme bron van steun van het volk heeft. Zij wordt niet democratisch verkozen, staan de vrije meningsuiting niet toe, staan een open debat niet toe, en laten diverse dingen niet toe. En wat uiteindelijk gebeurt is dat het haar betekenis van legitimiteit verliest en het geen morele ondersteuning en ethiek, enz. meer heeft.

U weet dat de politie een functie van de maatschappij is, zij zijn slechts een weerspiegeling van de maatschappij die zij hebben gediend. En aangezien de dingen meer en meer corrupt worden, is het zoals een neerwaartse spiraal. En wat er uiteindelijk gebeurt is zoals een Romeinse vraag, "Wie bewaakt de bewakers?" U weet dat de politie steekpenningen aanneemt, en wat er uiteindelijk gebeurt is dat zij alle soorten wreedheden tegen hun burgers begaan, zelfs tegen mensen die in hun eigen straten leven. U kent de goed gedocumenteerde gevallen van de beoefenaars van Falun Gong die werden uitgehongerd, geslagen en mishandeld, en het wordt jammer genoeg enkel slechter. Als de maatschappij zich niet verbetert, worden deze dingen enkel slechter.

Een andere lijn die ik zou willen trekken is die tussen creativiteit en geweld. Wanneer iets werkelijk productief en echt goed is, en de maatschappij voedt en er een generatieve kwaliteit aan geeft, herkennen zij dit als creativiteit en vele mensen zullen erdoor aangetrokken worden omdat het hen op één of andere manier voedt. Wanneer het niet langer enige vorm van voeding heeft, wanneer het niet meer voedt, wanneer het niet meer geeft, dan handhaaft het in zekere zin haar orde, haar controle, haar aanwezigheid en haar plaats door geweld. En als u vandaag hiernaar kijkt; ik bedoel dat er over alles wordt geschreven over wat er in het Communistische China vandaag gebeurt. U ziet duizenden goed gedocumenteerde misbruiken van mensenrechten die doorgaan en natuurlijk haar geweld, het is die dwang.

Weet u, ik denk aan de verhalen van mijn moeder omdat zij van de andere kant van het ijzeren gordijn komt, in wat vroeger het Oostblok was, bestuurd door de Sovjet-Unie in vele opzichten. En zij zei als klein meisje dat opgroeide, je hield niet van communisme omdat je wist hoe corrosief het was. Zij zei dat je als klein meisje werd verteld dat je voor de parades van de Meidag “tekeningen van Marx en Lenin moest maken”, en als je dat niet deed werd het tegen je gebruikt en gingen haar cijfers naar beneden ondanks het feit dat zij een briljante studente was. En ze zei "enkel die kleine muggenziftende factoren van corruptie, corrosie en onderdrukking en dat soort van dingen heeft geleid tot een afkeer voor die onderdrukking onder de bevolking." Zij sprak over hoe kinderen zich dikwijls verzamelden op begraafplaatsen omdat het daar was waar de politie vaak niet zou komen. In het algemeen houden mensen er niet van om te verzamelen op begraafplaatsen, maar omdat mensen daar niet echt kwamen, gingen kinderen naar die plaatsen. En zij zouden radio's aanzetten en zouden naar de radio van het Westen luisteren opdat ze verhalen te weten zou kunnen komen. Zij heeft ontroerende verhalen wat dat betreft.

Een andere lijn die ik zou willen trekken is die tussen de macht van de pen en de macht van het zwaard. En wat er op dit ogenblik in China gebeurt is in zekere zin het schetsen van de macht van de pen. Als u nu denkt, onder Mao gebruikten zij natuurlijk het zwaard, maar nog steeds waren er mensen die in het Rode Boek geloofden en die in de geschriften van Mao geloofden. Alhoewel sommigen van hen over deze dingen kunnen spreken en door de repetitie van enkele van de gezegden of wat dan ook kunnen gaan, zou ik zeggen dat eigenlijk fundamenteel van binnen denk ik dat er vandaag minder en minder van hen werkelijk in deze dingen geloven. En dat is waar het in zekere zin de macht van de pen heeft verloren, nu het is enkel de macht van het zwaard, nu is het enkel wat door macht kan worden opgelegd die uit het uiteinde van een geweer komt zoals ook Mao zei: overheersing, bedreigingen, vrees, intimidatie, marteling, het pijnigen van openbare sprekers, dat soort dingen. Ik zal ook nogmaals het onderscheid maken tussen honing en azijn. Ik bekijk de beoefenaars van Falun Gong en hoe u aangetrokken wordt tot wat u voedt, tot wat u een betekenis en doel geeft, een betekenis van interne vrede in jullie leven.

Weet u dat één van de dingen die zij ten tijde van het vroege Communistische China probeerden te doen, toen zij erkenden dat sommige dingen problemen hadden, bij interne onenigheden of bij dingen die niet helemaal werkten ze beslisten “een grote sprong voorwaarts” te maken. En dat was in zekere zin een poging om in de toekomst te springen omdat mensen hun geloof in het heden onder het communistische systeem verloren, dus zeiden ze zich niet ongerust te maken over het heden en zich niet ongerust te maken over de problemen die we op dat ogenblik hadden, in plaats daarvan nemen we je mee naar een nieuwe maatschappij – neem het van mij aan. Het zal beter zijn, het zal veranderen, het zal speciaal zijn, we hebben het nooit eerder gedaan, we gaan breken met onze tradities van het verleden, wij gaan onze taal hervormen, wij gaan al deze dingen doen. Maar het zal een grote sprong voorwaarts zijn. En u weet natuurlijk dat dit nooit werkt omdat de reden waarom men tradities, een erfenis, en de geschiedenis en elk van deze dingen heeft, omdat die dingen werken, ze binden je aan wie je bent en wat je bent als volk. Wat zij probeerden te doen was zoals zeggen het verleden te vergeten, vergeet dat het heden wordt ondermijnd, en we gaan een grote sprong voorwaarts in de toekomst maken. En natuurlijk werkte dat niet en nu wenden zij zich tot nationalisme en diverse dingen om dit te proberen op te kloppen. Wat betekent dit voor de toekomst?

Wij hebben in het Communistische China wat men noemt een zeer stijve reactie. Je hebt deze veranderingen die gebeuren, mensen zeggen hun lidmaatschap van de communistische partij op, wat prachtig is om van te horen. En ik omhels The Epoch Times en elk van deze groepen zoals Falun Gong en anderen die hiervan deel uitmaken. En ik waardeer ten zeerste wat jullie doen om die berichten naar die mensen te sturen die lijden onder die onderdrukking en ik weet dat sommigen onder jullie familieleden hebben die waarschijnlijk in dat scenario zitten en mijn hart gaat uit naar jullie.

De fundamentele keuze die het Communistische China maakt is dat het erop reageert op een onbuigbare, stijve manier. Wat dat betekent is dat het druk opbouwt van binnen de maatschappij zoals een hogedrukpan. Wanneer ik bijvoorbeeld aan de ervaring van mijn familie denk toen Oost-Duitsers toestroomden in Hongarije om zichzelf de grens over naar het Westen te kunnen krijgen, zeiden de Hongaren " laat hen gaan." En dat stond een meer vreedzame verandering van de overheid toe in Hongarije. Toen de voedselrellen in Oost-Duitsland begonnen beslisten ze om de tanks niet te laten uitrukken en de mensen niet te gaan onderdrukken, ze lieten hen gaan, en als ze de muur beginnen af te breken, dan beginnen ze de muur af te breken. Het zorgde voor een enigszins meer vreedzame overgang.

En kijk nu naar de andere kant van wat er in Oost-Europa gebeurde, kijk nu naar Roemenië en Chauchesku, daar intensifieerden zij de geheime politie. Zij brachten hun tanks en hun kanonnen naar buiten, onderdrukten de mensen, en deden er alles aan om zich vast te houden aan de laatste ruïnes van macht. En het leidde tot die hogedrukpansituatie. In tegenstelling tot wat  er in Oost-Duitsland gebeurde, waar u Duitsers zag die stoom afbliezen toen zij de muur met pikhouwelen neerhaalden, creëerde ze deze hogedrukpan en het leidde het tot een heftige omverwerping van de overheid in Roemenië.

En China kiest jammer genoeg die weg. Het is zeer bedroevend. Ze konden deze veranderingen toestaan, zij konden de studenten toestaan om stoom af te laten op het Tiananmenplein, zij konden mensen binnen de Communistische partij toestaan om een lidmaatschap te nemen, ik zou niet meerdere lidmaatschappen moeten zeggen, maar om een spirituele praktijk zoals Falun Gong steunen. Zij konden deze dingen toestaan om, in zekere zin, een bloei en verandering te bewerkstelligen binnen de Chinese maatschappij zodat het natuurlijk kan gebeuren en op die manier kan evolueren. Maar zij laten dit niet gebeuren, en het is zeer bedroevend: omdat het heel wat negativiteit betekent; het heel wat vernietiging betekent; het heel wat opgesloten woede en razernij en frustratie en vergif en venijn en al dit soort van dingen betekent en dat is zeer droevig om te zien. Ik wilde dit kunnen delen. Ik weet niet hoeveel  tijd ik nog heb of hoe de tijd loopt, maar ik zou een paar persoonlijke verhalen willen delen, als ik mag.

U weet allen goed wat er binnen China gaande is, maar ik zou u een visie willen geven van wat er in Canada gebeurt. Ik was op een forum dat een beetje kleiner was dan dit, maar het was met betrekking tot de Negen Commentaren en het effect dat het had. En er was een dame in het publiek die kwam spreken, eigenlijk kwam zij niet spreken, in werkelijkheid kwam zij om waar te nemen. Zij droeg een donkere zonnebril en een grote omzoomde hoed, zij wilde niet worden geïdentificeerd en was zeer bang. Nadat ik mijn gevoel deelde over het communisme en wat er met mijn familie in Oost-Europa was gebeurd, hoe zij onze paarden en graanschuren innamen en deze dingen nationaliseerden en mijn overgrootmoeder vermoordden en al dit soort dingen tijdens de communistische revolutie in 1917, deelden verschillende andere mensen hun verhalen. Zij voelde zich aangesproken om op te komen en zij kroop omhoog tot aan één van de microfoons, één zoals je hier hebt aan de kant van de ruimte, en zij verborg haar gezicht. Zij zei, ik wil u over iets vertellen dat hier in Canada gebeurt en zij zei dat ze haar kinderen traditionele Chinese karakters wilde kunnen leren, zodoende nam ze hen mee naar een school hier die goed gekend was voor het onderwijzen van traditioneel Chinees. Verder zei ze dat de Chinese Communisten in de school hier in Ottawa infiltreerden, en dat ze de karakters zodanig veranderen dat het de veranderingen vertegenwoordigt die Mao aan de taal aanbracht in de jaren '50. En ze zei dat dat niet het Chinees was dat ze haar kinderen wou aanleren, ze wou hen kunnen laten leren over de traditionele cultuur. En zij zei dat ze dat zelfs niet in Ottawa, Canada kan doen omdat zij infiltreren in de pers, de Chinese pers infiltreert in de Chinese taalscholen, enz. Zij zegt dat zij er alles aan doen om elke mogelijke vertegenwoordiging van China vóór hen te elimineren. En zij was bang, bevend bij de microfoon, en zij zei dat ze bang was om hier te zijn, bang dat ze haar op de zwarte lijst gingen plaatsen, dat ze op de één of andere manier over haar te weten gaan komen, dat ze haar familie kwaad gaan berokkenen, hoeveel er van hen ook over zijn op het Chinese vasteland, enz.

Maar dat is één enkel voorbeeld van wat er niet alleen binnen China gebeurt, maar waar de missies, de consulaten, de ambassades van de Volksrepubliek voor worden gebruikt en misbruikt overzee. Een ander verhaal is dat van een jongeman die naar me toekwam, die een beoefenaar van Falun Gong was, en hij sprak over zijn bedrijfsvennoten in Canada die door vertegenwoordigers van de Volksrepubliek China werden benaderd, meerbepaald door de ambtenaren van de ambassade, diezelfden die me hadden gepord en geprikt, diezelfde soort van mensen die hun kleine spelden van de ambassade op hun revers dragen. En ze kwamen en mengden zich in zijn bedrijfsovereenkomsten, kwamen samen met zijn landgenoten, met de mensen waarmee hij onderhandelingen deed en contracten mee doorvoerde en zij zeiden dat deze kerel een slecht persoon is, dat zijn familie in China criminele feiten ten laste worden gelegd en dat ze geen zaken met hem zouden moeten doen, hij is een schande, je zou hem moeten verlaten, enz.

En natuurlijk is het dat wat ze deden. Ze ruïneerden zijn bedrijfscontacten en zijn relaties in Canada, en in feite arresteerden en onderdrukten ze zijn familie in China. Het was omdat hij een beoefenaar van Falun Gong was. Vervolgens denk ik aan een andere jongeman die op de Chinese Ambassade in Ottawa werd uitgenodigd. Hij had daar moeten zijn voor wat werd verondersteld een vrij goedaardige viering te zijn, zoiets als nieuwjaar, en wat zij deden is dat ze hem apart namen, een ruimte induwden en hem sloegen, zijn arm verdraaiden en hem aanvielen op Canadese grond. Zodoende wilde ik u vertellen over wat ik zie, dat de interne problemen waar China voor staat het resultaat zijn van haar onderdrukkingsrepressie en haar poging om Falun Gong en verschillende andere aspecten van spiritualiteit en vrijheid intern tegen te werken. Maar ook om u een perspectief te geven van wat ik zie gebeuren in Canada. Ik heb bijvoorbeeld onze overheid gevraagd om haar buitenlands beleid met betrekking tot dit te veranderen, en ik juich degenen toe die hetzelfde bepleiten in de VS, dat wanneer het erop aankomt om status uit te wisselen, je dit aan de rechten van de mens moet binden, dat is de enige manier hoe zij deze dingen begrijpen, je kan de onderdrukkers niet belonen.

In de laatste jaren gaf Canada 55 miljoen doller per jaar uit aan financiële steun aan China. Als je weet dat wanneer je een overheid hebt die op één of andere manier die hulp gebruikt om haar ruimteprogramma's te bekostigen, of haar ballistische raketten, of haar  massavernietigingswapens en andere diverse dingen, nogmaals, u mag die onderdrukking niet helpen. Anders kijk je bewust de andere kant op. Ik denk dat ik misschien zal eindigen met een verhaal waarvan ik denk dat het Alexander Solzenitzen was die me dit vertelde en dat was wanneer de Westerse leiders in zekere zin door een operatie of een bespreking over de relaties met de Sovjetunie zouden gaan, hij zei dat het zeer demoraliserend was voor de mensen binnen de Sovjet-Unie die leden onder de onderdrukking, de dissidenten en degenen in de gevangenis, en hij zei dat het hen van hun ziel, hun geest, hun kracht, en hun moraal beroofde. Maar toen Ronald Reagan de Sovjet-Unie een kwaadaardig imperium noemde, en dit zelfs wanneer Pravda die woorden niet kon veranderen, en dat bericht kwam door het tikken op de pijpen in de gevangenis. Zij huilden, iemand gaf erom (applaus) en dat, mijn vrienden, is waarom u, en Falun Gong en The Epoch Times zo waardevol zijn: jullie laat die mensen weten dat jullie om hen geven en dat jullie naast ze staan. Dank u.