Voormalig politieman uit Peking onthult een produktielijn voor orgaanroof

Een voormalige politieman uit Peking en lid van de Coalition to Investigate the Persecution of Falun Gong (CIPFG), onthulde dat er in Peking een ‘productielijn’ systeem bestaat voor het oogsten van organen en dat het Chinese communistische regime onder dwang organen verwijdert van mensen. Nadat een gevangene ter dood veroordeeld is in China, lijkt de daadwerkelijke datum van zijn dood af te hangen van de behoefte aan orgaantransplantaties.

Ex-politieagent Sun Liyong

De ‘produktielijn’ begint aan de Marco Polo brug en gaat door tot aan het YouYi (Vriendschap)  Ziekenhuis in Peking
De voormalige politieman, Sun Liyong, zei dat hij toetrad tot de Politie Academie van Peking in 1979 en na zijn afstuderen werd hij op het Dongcheng politiedepartement van Peking geplaatst, waar hij tot 1987 werkte. Er waren 650 studenten die met hem afstudeerden en ze werden bij diverse openbare veiligheids- en juridische organisaties in Peking geplaatst, waaronder teams die verantwoordelijk zijn voor het executeren van gevangenen. Klasgenoten bleven met elkaar in contact en wisselden informatie uit.

Een van Sun Liyong’s klasgenoten werkte in een organisatie verantwoordelijk voor het executeren van gevangenen. Dat is hoe Sun Liyong in staat was te achterhalen dat, in die tijd, het YouYi Ziekenhuis in Peking het enige ziekenhuis was dat organen kon verkrijgen van geëxecuteerde gevangenen. Het proces verliep als volgt: het politiedepartement van Peking bevestigde eerst de datum van de executie van de gevangene en informeerde vervolgens zowel het Peking YouYi Ziekenhuis en de rechtbanken. Het ziekenhuispersoneel zou naar het detentiecentrum gaan om bloedproeven te nemen vóór de gevangene geëxecuteerd zou worden, om zo geschikte organen te vinden. De 7e sectie van het politiedepartement van Peking was hier verantwoordelijk voor.

Voertuigen van het politiedepartement, rechtbanken en het YouYi Ziekenhuis zouden samen arriveren op de plaats van de executie. Een Rode Kruis teken werd op het voertuig van het ziekenhuis geplaatst en de inzittenden konden het voertuig niet verlaten. Een operatietafel, messen en scharen lagen allemaal klaar in het voertuig.

De executieplaats voor het uitvoeren van doodstraffen in Peking was meestal aan de Marco Polo brug. De gevangene zou knielen in een gat dat in de grond gegraven was en werd dan door het hoofd geschoten. Omdat zijn organen verwijderd zouden worden, kon hij niet door het hart geschoten worden.

Nadat de gevangene neergeschoten was, zou hij voorover vallen in het uitgegraven gat. De lijkschouwer zou controleren of hij dood was en zijn lichaam vervolgens in een grote plastic zak stoppen, deze dichtbinden en in het voertuig met het Rode Kruis teken dumpen.

Personeel in het voertuig zou onmiddellijk beginnen met het verwijderen van de organen terwijl het voertuig terug reed naar het ziekenhuis. Tegelijkertijd zou de ontvanger van het orgaan in het ziekenhuis onder verdoving gebracht worden, en klaargemaakt worden voor de orgaantransplantatie.

Sun Liyong zei dat, voor zover hij wist, de organen van ter dood veroordeelden weggenomen werden, of ze hier toestemming voor hadden gegeven of niet. Er is geen keuze wanneer het Chinese communistische regime erbij betrokken is – voor hen is het roven van organen van mensen perfect gerechtvaardigd.

Het Chinese communistische regime is werkelijk wreed!
Ons kind miste al zijn organen!
Sun Liyong zei dat hij na 1989 beschuldigd werd van ‘promoten en aanzetten tot antirevolutionaire sentimenten’ en werd veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf voor het publiceren van een ondergrondse publicatie. Van 1991 tot 1998 werd hij in verschillende gevangenissen vastgehouden, waaronder de Qincheng gevangenis, de Eerste en Tweede gevangenis van Peking.

In 1996 werd Sun Liyong vastgezet samen met een andere gevangene, Dhr. Ma, die tot op heden nog steeds in de gevangenis in Peking zit. Een van meneer Ma’s vrienden was geëxecuteerd. Toen de ouders van zijn vriend meneer Ma bezochten, vertelden ze hem de volgende feiten, welke meneer Ma later doorvertelde aan Sun Liyong: “Toen we zijn lichaam op gingen halen in het ziekenhuis, vonden we dat het er erg verschrompeld uitzag. Zijn hele maag was geslonken, dus maakten we zijn kleren open en zagen een incisie van zijn keel tot aan zijn maag. De incisie was slecht dichtgenaaid. Het communistische regime is werkelijk wreed. Ons kind miste al zijn organen!”

Tijdstip van executie hangt af van de behoefte aan transplantatie-operaties
Sun Liyong vertelde ook dat terwijl hij vastgehouden werd in de 7e sectie van het politiedepartement van Peking, hij bevriend raakte met iemand die meer dan zes maanden samen vastgezeten had met ter dood veroordeelden.
Deze vriend vertelde Sun Liyong dat de ter dood veroordeelden tenminste een volledig lichaamsonderzoek en bloedproeven kregen. Sommigen kregen zelfs meerdere bloedonderzoeken. Sommigen werden geëxecuteerd kort na hun veroordeling, terwijl anderen soms enkele maanden moesten wachten.

Sun Liyong concludeerde vanuit zijn achtjarige ervaring als politieman en zijn begrip van de aard van het Chinese communistische regime, dat sommige ter dood veroordeelden niet direct geëxecuteerd werden omdat het regime wilde wachten op een geschikte orgaanontvanger alvorens ze te executeren.

Waarom vertelde je niet dat je zoon vermist was?
De officiële Chinese website Xinhua.net publiceerde een ontkenning van de aantijgingen gemaakt door voormalig Canadees parlementslid, David Kilgour en mensenrechtenadvocaat, David Matas, in hun onderzoeksrapport van 6 juli over de orgaanroof van Falun Gong beoefenaars. Het rapport verklaarde dat in de zes jaren vervolging van Falun Gong, er meer dan 40.000 gevallen van orgaantransplantaties hebben plaatsgevonden waarbij de bron van de organen niet achterhaald kan worden. Dit ogenschijnlijke mysterie kan verklaard worden door de orgaanroof van Falun Gong beoefenaars. Het ontkennende artikel op Xinhua.net beweert echter dat het onmogelijk is dat er 40.000 mensen verdwijnen zonder dat de buitenwereld ervan weet.

In reactie op deze bewering zei Sun Liyong dat het volledig mogelijk is dat er 40.000 mensen verdwijnen in China zonder dat de buitenwereld ervan af weet. Bijvoorbeeld, hij ontdekte een slachtoffer van de slachting op het Plein van de Hemelse Vrede op 4 juni, genaamd Lin. Lin ging op 3 juni naar het Plein en iemand zag hem gewonde slachtoffers helpen. Hij verdween daarna en zijn lichaam werd nooit gevonden. Zijn ouders vertelden niemand dat hun zoon vermist was.

Toen Sun de ouders van dit slachtoffer vond, vroeg hij hen: “Waarom hebben jullie niemand verteld dat jullie zoon vermist werd?” Ze antwoordden: “Wij zijn oude revolutionairen. We zijn ons hele leven al in de revolutie verwikkeld. Nu geeft de Chinese communistische partij ons een pensioen. Als we iemand vertellen dat onze zoon vermist wordt, hoe kunnen we dan overleven?”

Sun Liyong zei dat de familie zelfs nu nog bang is erover te praten. Ook al haten ze de Chinese communistische partij, ze kunnen niks doen. Bovendien, hun zoon is al dood, en ze dragen liever de onrechtvaardigheid om een rustig leven te leiden.

Korte biografie van Sun Liyong
Sun Liyong werd in juni 1961 geboren, hij ging in 1979 naar de politie academie in Peking en werkte aansluitend in het Dongcheng politiedepartement van Peking. Hij verliet de openbare veiligheidsdienst in 1987 en werd een manager in het beveiligingsdepartement van de Beijing North Star Company. Hij was getuige van de slachting op het Plein van de Hemelse Vrede op 3 juni 1989, en nam foto’s van vele van de slachtoffers. In één gebied zag hij 57 lijken. In 1990 begon hij een ondergrondse democratische beweging publicatie genaamd Democratisch China. In 1991 werd hij tot 7 jaar gevangenisstraf veroordeeld voor het “promoten en aanzetten tot antirevolutie”.
Hij werd in april 1998 vrijgelaten aan het eind van zijn straf. In 2004 ontsnapte hij naar Australië en vroeg politiek asiel aan. Hij is momenteel werkzaam als organisator van bijeenkomsten voor het “steunnetwerk voor politieke en religieuze dissidenten in China” en auteur van ‘Door de ijsberg lopen’ (nog niet gepubliceerd) wat een verslag is van zijn zeven jaren in de gevangenis. Sun Liyong werkt als verhuizer in Australië. Alhoewel hij financieel hard moet werken om het hoofd boven water te houden, blijft hij geld naar China sturen om politieke dissidenten te helpen.